Shit happens…

12 augustus 2019
ONE80Fit

In de wereld waarin wij nu leven moet vooral alles mooi zijn, volmaakt en vooral niet te moeilijk en te ingewikkeld. Als de tv niet meer werkt dan gooien we hem weg en kopen we toch een nieuwe? Als het gedrag van een persoon die dichtbij je staat je niet aanstaat durven we er nauwelijks nog iets van te zeggen. We gaan gewoon weg en verdwijnen gewoon. Relaties geven we makkelijk op, want als het te moeilijk en complex wordt is er vast iemand anders die wel gewoon lekker oppervlakkig is.  Op social media zetten we onze mooiste foto’s en willen we vooral iedereen laten zien hoe goed we het hebben en dat is oké.

Alleen als het leven je even niet mee zit dan ga je dat natuurlijk niet laten zien op social media. Nee je gaat je alleen maar rot voelen omdat je ziet hoe goed anderen het hebben. Je voelt je een no no en sommige mensen voelen zich zelfs depressief.

Ik wil jullie laten zien dat we allemaal weleens een dip hebben of een baaldag en dat dat mag! Ik wil met deze blog mensen inspireren en mijn klanten laten zien dat het mij ook niet allemaal aan komt waaien. Hoe erg het leven je soms tegen zit. Je kunt altijd betere keuzes maken en er weer bovenop komen.

“Een baaldag hebben, dat mag!”

 

Twee jaar geleden belandde ik in het ziekenhuis. Ziekte van Crohn werd er gezegd. Uitgeput, zwaar ijzer en kalium te kort en mijn hele darmstelsel was ontstoken. Ik had mezelf volledig uitgeput om maar een normaal en leuk leven te kunnen leiden. Ik wilde niet ziek zijn maar zo zijn zoals iedereen. Daarnaast was ik in de opbouw van mijn eigen bedrijf dus ik moest wel door. Er was geen ruimte voor zwakte.
Totdat het echt niet meer ging. Ik was op vakantie in Ibiza. Het enige wat ik gezien heb tijdens die vakantie was mijn appartement en het strand. Niet heel veel aan dus. Als we uiteten gingen dan genoot ik van het eten maar 2 minuten later spuugde ik alles weer uit.
Een dag na thuiskomst trok ik het niet meer. Ik werd onwel in de auto en belde familie of ze mij naar de SEH in het ziekenhuis konden brengen. Ze hebben mij meteen daar gehouden.

Ik kreeg twee zakken vocht toegediend en zware ontstekingsremmers, prednison. Uiteindelijk moest ik 1,5 week blijven. Ik voelde mij zo slecht, ik sliep alleen maar en lag alleen maar in bed. Soms moest ik een rondje gaan lopen om trombose te voorkomen. Ik liep dan met een infuuspaal over de gang maar ik kon nog geen eens 400 meter lopen.

Uiteindelijk mocht ik het ziekenhuis verlaten en was ik volgepropt met medicatie. Het hielp maar de bijwerkingen waren vreselijk. Haaruitval, vreetbuiten, depressies, gewrichtspijnen, angst, opgeblazen gezicht, vocht vasthouden.
Waar was die fitgirl gebleven? Waar was die chick dit het Kanaal overgezwommen was?

Continu ging er van alles door mijn hoofd. Moet ik niet stoppen met dit werk? Kan ik dit nog wel? Ik kan toch geen voorbeeld zijn zo?
Het is een zware strijd geweest. Hoe ik mij er doorheen geslagen heb weet ik niet. Ik heb veel steun van vrienden en familie gehad. Helaas ben ik ook mensen om mij heen verloren, maar dat is nu eenmaal zo. De mensen die blijven snappen mij en hebben begrip.

Aflopen januari ben ik weer op een ander medicijn gezet. Dit slaat beter aan en ik voel mij op dit moment lichamelijk fitter dan ooit. Ik heb doorgezet en had continu in mijn hoofd dat ik weer terug wilde naar de oude ik. Soms gaf ik op en dan waren de mensen om mij heen er om mij weer op het pad te krijgen.
Ik ben nog dagelijks bezig met mijn ziekte. Ik let op wat ik eet. Zorg dat ik voldoende slaap. Ik werk iets minder en ik pak mijn rust momenten.

De hele gebeurtenis heeft mij veel dingen opgeleverd. Positieve en negatieve dingen. Positief is dat ik echt tot het uiterste ben gegaan en dat ik dat nooit meer wil. Ik weet dus waar mijn grenzen liggen. Ook heb ik geleerd nooit op te geven. Dat als iets tegen zit en je het echt wilt het je ook echt gaat lukken. Niet opgeven met je werk, niet in relaties, vriendschappen maar ook niet naar jezelf opgeven. Werk aan jezelf en zorg dat je een betere versie wordt van jezelf.
Negatief zijn de vriendschappen die ik verloren ben maar eigenlijk zie ik dit ook weer als positief want deze mensen willen geen plek meer in mijn leven en zijn dus zelf vertrokken. Pijnlijk maar prima.

Ik ben er weer bovenop gekomen door vast te houden aan de oude ik. Door door te zetten en door niet op te geven. Dat is ook mijn boodschap aan jullie. Als je iets echt wilt ga er dan voor. Geloof in jezelf en geloof dat je het kunt. Maak een goed plan, stippel je pad uit en vraag hulp. Dit is niet gek, raar of zwak. Dit maakt je sterker want sommige dingen kun je niet alleen.

Volgende week staat mijn controle scopie gepland en gaan ze mijn binnenkant weer bekijken. We zullen zien.

Dus voor iedereen die nog twijfelt om iets te gaan doen aan zichzelf. Neem contact met mij op via het contactformulier. Ik weet hoe het voelt misschien kan ik iets voor je betekenen.